Terug naar overzicht

Rob's Report bij British Race Festival

Rob's Report

Het liggend naakt van Malcolm Sayer

Tekst: Rob Spierenburg
Foto's: Chris Schotanus, Essay Produkties

Na Italia a Zandvoort stond het circuit op 8 en 9 juli in het teken van Engeland. Het British Race Festival is qua karakter niet te vergelijken met het Italiaanse lifestyle-event. Daar is het cultuurverschil tussen de twee landen simpelweg te groot voor. De Italiaanse keuken, de wijnen, de mode, de koffie; allemaal zaken waar Engeland niet aan kan tippen. Maar het land van premier May heeft andere wapens. Gortdroge humor is daar één van. Via grappige teksten op grote spandoeken werd daar door de organisatie achter het British Race Festival knap op ingespeeld.

De kraam van de Zandvoortse ondernemer Berg verkocht Fish and chips’. Bij de Jaguar/Daimler Club Holland werden schoteltjes Engelse drop geserveerd. Tot zover de culinaire hoogstandjes. Qua eten en drinken kunnen de Britten niet tippen aan het Zuid-Europese schiereiland. Op het gebied van ‘het automobiel’ geldt een heel ander verhaal. Daarover straks meer.

Eerst maar even naar het binnenterrein van de Tarzanbocht. Tijdens het Britse evenement was dat het domein van de Dutch Vintage Sports Car Club. Vanzelfsprekend waren de vooroorlogse wagens van Engelse makelij in de meerderheid. Maar ook een aantal Franse Bugatti’s liet zich zien. Rond deze auto’s speelde zich een opmerkelijk tafereel af.

Een Bugatti type 35 had forse schade opgelopen doordat één of andere stift uit het motorblok recht omhoog was geschoten en de motorkap had doorboord. Ietsje verderop haalde de eigenaar van twee meegebrachte Bugatti’s (een type 40 uit 1925 en een type 57 uit 1935) zijn schouders op over het gat in de Type 35. Opvallend, aangezien er in de regel sprake is van één grote familie waar het bezitters van antieke Bugatti’s betreft.

Het gebrek aan medeleven was snel verklaard. De Bugatti Type 35 was helemaal geen klassiek voertuig. Het ding bleek nieuw gemaakt in Argentinië. Een heel knappe reproductie. Maar desondanks ‘fake’. Als met dergelijke producten motorisch iets mis gaat, dan hoef je bij bezitters van authentieke Bugatti’s duidelijk niet op medeleven te rekenen.

Terug naar de Engelse auto. Op het binnenterrein, links voorbij het tunneltje had de Nederlandse Jaguar/Daimler Club zijn bivak opgeslagen. Mooi vormgegeven, oer-Engelse automobielen voorzien van het roofdierlogo. Maar het waren de E-types die hun merkgenoten in de schaduw zetten. Het adembenemende revolutionaire ontwerp uit 1961 blijkt bijna 60 jaar na dato nog niets aan kracht te hebben ingeboet.

Om de iconische sportwagen te beschrijven maken we een kort uitstapje naar het Italiaanse Livorno waar in 1884 Amedeo Modigliani werd geboren. De kunstschilder die op 36-jarige leeftijd straatarm in Parijs overleed, verraste de wereld met zijn gedurfde expressionistische doeken. Zijn kleurgebruik in combinatie met de uitgerektheid van de gezichten en de lichamen maken hem uniek. Tot op de dag van vandaag.

Zoals bij vele schilders het geval is, werd zijn werk pas lang na zijn dood op waarde geschat. In het geval van Modigliani gebeurt dat in de meest extreme vorm. Zijn liggend naakt uit 1918 bracht in 2015 op een kunstveiling van Christie’s in New York 158 miljoen euro op. Het schilderij doet sterk denken aan de E-type: een extreem uitgerekt mooi vrouwenlichaam.

Wat Modigliani honderd jaar geleden in olieverf creëerde, deed Malcolm Sayer ruim veertig jaar later in metaal. De Engelsman was naast auto-ontwerper een uitstekend waterverfschilder en een veelzijdig muzikant. En ongetwijfeld een groot bewonderaar van Modigliani. Bekijk de foto’s van beide heren in hun jonge jaren en erken dat de gelijkenis frappant is.

Zoals bij vele autoliefhebbers het geval was, trok er een schok heen door het lichaam van Egbert Dijkstra toen hij voor het eerst een Jaguar E-type zag staan. ,,Ik zal een jaar of twintig zijn geweest toen ik langs Jaguar-dealer Kroymans in Hilversum reed. Op een verhoging stond een rode E-type opgesteld. Dat beeld is altijd op mijn netvlies blijven staan.’’

Vijf jaar geleden kwam Heemstedenaar Dijkstra in het bezit van zijn eigen E-type. Een prachtexemplaar uit januari 1968. Tot 1998 had de sportwagen in Amerika rondgereden. De auto hield een zeer bijzonder detail over aan zijn tijd in de Verenigde Staten: een kogelgat. ,,Er is op deze auto geschoten. Een vriend van mij herkende direct het kaliber. De schade aan de buitenkant van de motorkap is hersteld. De beschadiging aan de binnenkant is nog zichtbaar en dat laat ik zo.’’

De E-type van Dijkstra is geen concoursauto. ,,Daar zocht ik ook niet naar. Ik heb bijvoorbeeld de open koplampen weer dichtgemaakt. Omdat ik dat mooi vind.’’ Het exemplaar uit 1968 gaat door het leven als de ‘anderhalf’ serie. Omdat er stapje voor stapje allerlei aanpassingen werden doorgevoerd tussen de eerste en de tweede serie. Later volgde nog een Serie 3. ,,Serie 1 is wat mij betreft de mooiste. Daarin is alles volledig in evenwicht.’’

Het oorspronkelijke ivoorwit maakte vorig jaar plaats voor metallic lichtblauw. Dijkstra en zijn vrouw zijn met de E-type trouw deelnemer aan de Flaminia Rally die in Noord-Italië plaatsvindt. ,,Heen met de trein, dan de rally en via de bergen weer terug naar Nederland met de E-type. Niet door de tunnels, maar over de passen. Een geweldige ervaring.’’

Als de weersomstandigheden het toelaten rijdt Egbert Dijkstra in zijn E-type over de Nederlandse wegen. ,,Voorzichtig in de regen, want met de zware motor voorin raak je hem op nat asfalt zomaar kwijt.’’ Soms parkeert Dijkstra zijn Jaguar om er van een afstandje gewoon lekker naar te koekeloeren. ,,Zo prachtig. Een liggende vrouw. Inclusief de heuppartijen. Toen een vriendin van ons de auto voor het eerst zag beschreef zij de E-type als ‘pure sex.’’

Sponsors